Ουτοπια

Λαμπερος

βαθυγαλαζος ουρανος

το χρώμα των ματιών σου

Χαραζει ροδαλο της αυγής το φως

στ’άγγιγμα της ανάσας σου

Γαλαζωπες αποχρωσεις

οπτικες αντανακλασεις

μιας ουρανιας πραγματικοτητας

Και στ’ακρογυαλια του κορμιου σου

μαγνητικο πεδιο

να προσκολουμαι

Εκεί αποσυρεται η μοναξιά μου

κανοντας κοκκινα σινιαλα

Ριχνω τα δικτυα μου θλιμμενα

σε μια θάλασσα

σαν τα ματιά σου…

Κατερινα Παπα

Η αγκαλια σου ροδο που μαραθηκε

στ'αγγιγμα μου

λες ξενοι γιναμε αποψε

κι ας ησουν παντα ο κτυπος στην καρδια μου

Αλλα η φωνη μονολογουσε

'κι αλλα τα ματια σου ψιθυριζαν

ολα σκιες, και αποστασεις

αλλα την σκεψη σου τριγυριζαν

Στο ιδιο σπιτι κι ομως μονοι

Χριστουγεννα διχως ευχες

μοναχα ατελειωτες σιωπες

κι η μοναξια να με πληγωνει

Ακουμπησα στιγμες απο αλλα χρονια

ετσι, μηπως και λυωσουνε τα χιονια

με την ελπιδα , την μοναξια μου να γεμισω

κι ισως ξανα νιωσω την διαθεση να ζησω

Ν'αντεξω θελω μοναχα για να σου ψιθυρισω

ακομα οπως παντα σ'αγαπω

κι ας λες πως ειναι ψεμμα

εγω την σκεψη σου ακουμπω

να χω ενα λογο για να ζω

Παπα Κατερινα

Σκεψεις να ταξιδευουν στο κενο

αναμνησεις αντιφατικων αισθησεων

και συναισθηματων

Ομορφες, θλιβερες, εγκλωβισμενες ,

στοιβαγμενες στην ακρη του μονοπατιου

Σκιες...που κραταμε ,

αλλες στιγμες που θελουμε να αποφυγουμε

απομειναρια του χθες

απο τις αδειες χαραμαδες

προσπαθειες κανουμε

Ενα κερι μοναχα κρατω αναμμενο

αναμεσα στα ονειρα

και την εκσταση της εσχατης στιγμης

..Εκεινης της ξεχωριστης..

Κατερινα Παπα

Παιχνιδι με τον ανεμο

σε ηχους αναλαφρους

της ψυχης μου αρμενισμα

Φιλια σε γευση ονειρου

σωματος πεθυμια

Θυμησου...

Κορμι σκεπασμενο μ'αστρολουλουδα

στη σταχτη που ποθου αφημενο

σκιρτωντας

την μορφη σου ζωγραφιζει

στου φεγγαριου τον ισκιο

Κατερινα Παπα

ανασες Moναχη πορευομαι

σκιαγραφω ανασες ..

Σε τελματωμενο κενο λαμπυριζει

το δακρυ της σιωπης

Μα χρωματιζω ονειρα

τα διακενα ολα προσπερνω

κι αναμνησεις κεντω

για το μελλον..

Κατερινα Παπα

Εναστρες νυκτες με ταξιδευουν

σε ηχους αλλοτινους

ξεχασμενους

σε συντριμια προηγουμενων επαφων

κι ανασες σιωπης....

Κατερινα Παπα

Μονοδρομος Παγωμενες σιωπες

ανωφελα χρωματισμενες

Αναγκες που πονουν,

γεματα τασακια , θολα ποτηρια

Ανασες ποτισμενες οινοπνευμα

και η καρδια να συνθλιβεται

Βουλιαζω σε τελμα

Τιμημα διχως αντικρυσμα

Μονοδρομος...................

Παπα Κατερινα

Η σκεψη ενα κουτι της Πανδωρας μοιαζει

Ανοιγεις,

κι η μνημη επιστρεφει οσο απαλο

κι αν ειναι τ'αερακι που φυσα Γινεται αγερι, ανεμος,

καταιγιδα στα περατα του νου περιδιαβαινει

και τιποτα ---

μα τιποτα απαρατηρητο δεν διαφευγει Ολοι οι ρολοι της Ζωης σου εναλλασσονται ακαταπαυστα

Τ'αφεντικου, του δουλου ,του φιλου , του εχθρου

Συναισθηματα με ξεφτια απο χρονια,

στις ακρουλες πεταμμενα επιστρεφουν

μ'ολοκαινουργια ρουχα αστραπτερα

Για να θρηνησουν θελουν μαζι μ'εσενα

Τα ματια να κλεισουν,

τον χρονο πισω να γυρισουν εκει.......

οπου η Ζωη σου αρχινα

Θρηνουν την ωρα που τις μαχες εχασαν...

σε διαφορα μαχων πεδια

Τα απλα δεν υπηρχουν πια,

μοναχα τα λαφυρα απο καθε μαχη

Ισως ειναι οι ρυτιδες στο προσωπο σου

η θλιψη στο χαμογελο σου,,,

ακομα κι η χαρα στιγμων

που το κουτακι της Πανδωρας

να κρατησουν ανοικτο για λιγο θελουν....

Μα εκεινο .. το πιο ομορφο απ'ολα,

της Ελπιδας

τ'αφηνει τελευταιο

Να την καταραστω

η να την υμνησω?

Να την πεταξω η να την κρατησω? Τα δωρα ομως δεν τα πετουνε

λενε

τ'αφηνουν να παλιωσουν....

κι ετσι αποκτουν αξια

Εκεινη...του ξεθωριασμενου!!!

Παπα Κατερινα

Φυλλο φθινοπωρινο η σκεψη φυλλοροει

στη θυμηση σου

Υφη σταγονων βροχερου δειλινου

τα λογια σου

Δανεισμενα ονειρα

στις στερνες του δειλινου ηλιακτιδες

απλωνω

Κρυβω το δακρυ στα βαθη της σιωπης

Ροδο Σεπτεμβρη η Αγαπη μου

παρακαιρα ανθισμενου........

Παπα Κατερινα

Πληνθια χρωματα ενδυομαι

φανταχτερα

Ερωτα αναρχο αναπλαθω

Το διχτυ της αναγκης επιχειρω

να διαπερασω

Απειθαρχη καρδια......

παλι ακροποδιζεις...........................

Κατερινα Παπα

Nτυνομαι χρωμα

στων ματιων σου την λαμψη σεργιανι

Στις λεξεις σου, αναπαυομαι........

Ανατριχιλα το χαδι ,

στο καλεσμα σου

μετακινηση αισθησεων

Αναφλεξη νοητη τ'αγγιγμα σου

Θροισμα μπατη το φιλι σου

αναμεσα στα διψασμενα χειλη μου

δινες ηδονης

Υπαρξιακη ολοτητα το αρωμα

της παρουσιας σου

Κατερινα Παπα

Aντικρυστα ,

σ'απολυτη σιωπη

θα διαβουμε κι αποψε

στην αντιπερα οχθη

Ψηλαφιζοντας ξεφτια ονειρων

που ποτε δεν αγγιξαμε

ακαταληπτες λεξεις μονολογωντας

Θωπευοντας τον χρονο,

με μια αδιορατη μελαγχολια...............

Κατερινα Παπα

Aληθεια αναρωτηθηκες ποτε που πανε οι λεξεις

σαν χανονται πισω απ'τα χρωματα του δειλινου?

Αναβαινουν στα ουρανια θελοντας τ'αστρα ν'ακουμπησουν

η μηπως εγκλωβιζονται στα συννεφα

συννεφο γκριζο κι αυτες?

Μη γινονται κηλιδες κοκκινες

στους γαλαξιες να κατοικησουν

συνθλιβοντας τις πορειες των στεναγμων?

Ανακυκλωνονται οι στιγμες

σε τεθλασμενες πορειες να δραπετευσουν

σκορπωντας λευκο φως

στα βλεμματα αδιαφοριας

Παρορμησεις εννοιων

οριοθετουν την αληθεια απο το ψεμμα

σ'ενα αυριο οπου

δεν θα αρκουνται πια

στο να δινουν ενταση στων ποθων την γευση

Και τ'αρωματα τα ιχνη της μοναξιας

θα καλυπτουν μονολογωντας λογια ακαταληπτα

κλεμμενα λες απο στιχους τραγουδιων

Διχως διαθεση λεηλασιας ονειρων και συναισθηματων

Κι εσυ

παυεις ν'αναρωτιεσαι που πανε οι λεξεις

οταν χανονται πισω απο χρωματα των δειλινων

Θ'αναπολεις μοναχα τις μερες που μιλουσες

με τον ανεμο, και ονειρευοσουν

Παπα Κατερινα

Υπαρχουν στιγμες,

που εισχωρεις

στ'αδυτα του μυαλου σου

ως ν'ανακαλυψεις θες

εικονες και ηχους στο διανυσμα του χρονου σου

.......Το λευκο κεχριμπαρι που την ψυχη σου φωτιζε

την Ανοιξιατικη βροχη

στις ασημενιες πρωινες αντανακλασεις

Να αιχμαλωτισεις την ουσια της ευτυχιας

Ν'ακουμπησεις σε μνημες αγαπης

τρυφερης κι αερινης

Το αρωμα της ανασεμιας που λατρεψες,

να ντυσεις κοκκινο

να το σκορπισεις στ'αδειο δωματιο

να διωξει τις σκιες

Νοτες τα λογια να πλεξεις

να αιχμαλωτισεις τ'αστρα

κι υστερα ...

αμιλητα να περιμενεις

το πρωτο χρωμα της αυγης

να εξαυλωσει αναπνοες

κι ονειρικα περασματα

Κ. Π.

Aπο οποια οπτικη γωνια κι αν στον καθρεπτη μου σταθω λαθεμενες πληροφοριες λαμβανω

Εκουσια απομονωμενη στην ληθη της τροχιας μου διαιωνιζω την απνοια

Ουτε καν με δολο δεν καταφερα να τιθασευσω τα χρωματα της Ιριδας σε μια επαφη να ευοδωσει το μαυρο μου Να διασυρω την επιβλητικοτητα του στον αναχρονο χρονο μου

Να βρω διοδο αναμεσα στα θλιμμενα δειλινα και ενταση να προσθεσω στα χαμηλα πεταγματα μου

Κρατω αναμεσα στα χερια μου μοναχα ρυτιδιασμενα ονειρα και ξεμπαρκες ελπιδες

Ψιθυρισμους κι αχρειους αναστεναγμους αποδημους να ζητουν ανακληση

K. Π.

Θελω.... Να σ'αγκαλιαζω και να βυθιζομαι μαζι σου στην απεραντοσυνη του ερωτα...

Θελω.... Να σε φιλησω και ν'αναστρεψω την σιωπη

σε φλυαρια

Την μοναξια σ'αγαπης πελαγο βαθυ και μεσα του ..να χανομαι

Κ. Π.

Ειμαι ενας παραξενος ταξιδιωτης στην τροχια της Υπαρξης σου ... Ενα λουλουδι με ευθραστο μισχο , που σπαζει στην αμηχανια, μπροστα στην σιωπη σου...

Μια αδυναμη φωνη που δεν σε φτανει για να σου πει ...τι νιωθει για σενα...

Μια σταγονα της βροχης που δεν βλεπεις μεσα στην καταιγιδα μια πικραμμενη λεξη...που δεν ακους,,, αναμεσα σε τοσες αλλες που εχεις να διαλεξεις

Ενα χαρτι τσαλακωμμενο στο βαθος της τσεπης σου

Οτι ξαφνικο και αβεβαιο μπροστα στο μελλον σου

Εμαι ενα ονειρο χωρις να ονειρευεται την συνεχεια του... Ενα χναρι στην αμμο αναμεσα σε χιλιαδες αλλα που καν δεν αναγνωριζεις,,,

Ενα τραγουδι χωρις στιχο, γιατι...δεν τον ακους

Η σταχτη του τσιγαρου σου μεσα σε βρωμικο τασακι...

Μα...ασε με ν'απλωσω πανω στο τραπεζι σου για λιγο.... και να παιξω με τα φτερωτα μου ονειρα...

ΝΑ κλεισω τα δακρυσμενα ματια μου .. για να μην τα βλεπεις

ΝΑ σου αφησω μοναχα τα λογια μου... στις νυκτερινες περιηγησεις μου

Κ.Π

Αερας οι μνημες μου στο νεκροταφειο του χρονου.... Ανταριασμενη θαλασσα το βαθυ πεδιο των αναμνησεων μου Κινουμενη αμμος τα ονειρα μου, στο αστρικο πεδιο της ψυχης, κινουνται μετεωρα Μοιαζουν πορτα κλειστη ερμητικα Αταξιδευτο καραβι στο βαθος των θολων οριζοντων Αχ...ατελειωτη αταξιδευτη στιγμη!!!!!!!!! Κ. Π.

Πισω απο το φως που χανεται στις βουνοκορφες, σκιες και χρωματα αλλαζουν

Αστερι φωτεινο της Αφροδιτης των ερωτων δειλα ξεπροβαλλει

της νυκτας τον ερχομο καλοσωριζοντας

Καλει το ονειρο σε συνουσια σιωπηλη

διαπερνωντας της θλιψης το παραθυρο

που αθεατη φλογα

καιγεται σ'ενος κεριου την λαμψη

να γινει στιχος θελει

με μοναδικο προορισμο Εσενα

K. Π.