Δεν υπαρχει θανατος Δεν υπαρχει θανατος μωρο μου

δεν υπαρχει

Γιατι το φως μα και το σκοταδι

ιδια μοιαζουν σαν λειπεις

Σαν αθορυβα περνας

μεσα απ'των δεντρων τα κλαδια

και το μοναδικο θροισμα

ειναι αυτο που τα ματια σου δημιουργουν

σαν φυλλα ετοιμα να πεσουν

γιατι, τα προλαβε το φθινοπωρο

Εκει που τα λογια σταματουν

και οι στιγμες γεννιουνται ολογυμνες

Εκει που στα δυο κοβεται η ψυχη μου

και τα συννεφα χωριζουν στον ουρανο,

αφηνοντας την υπονοια πως πισω τους κρυβεται ενας ολολαμπρος ηλιος

Εκει κατοικει η μορφη σου

λαμπρωτερη απο ποτε

γιατι να ξερεις

σ'εχω ντυμμενο στα λευκα

μ'ολοχρυσα φτερα στους ωμους....

Παπα Κατερινα

Στο απεραντο των ματιων σου το γαλαζιο

καθρεπτισμα η αγνη ψυχη σου

Μα διχως λιμανι η ροτα σου

Λεξεις ξεπνοες

ακολουθουν τον αργο βηματισμο των ονειρων σου

Μεταγωγικο οι σκεψεις

σ'ωκεανο αδιαφορων

προδοθηκαν,

διχως ιχνος ντροπης

Κρεμασμενες οι ελπιδες

σε ψευτικους εναγκαλισμους

κι αθρωες ψευδαισθησεις

Την μοναξια σου θωπευεις

με μια θλιψη αχρωμη

περαν της πραγματικοτητας

Ασπρομαυρο το φιλμ της ζωης σου

επαναλαμβανεται σε replay

κατατρωγοντας και την τελευταια ανασα

της αφωνης πλεον φωνης σου

Στο τελευταιο χαδι της ψυχης σου εμμενεις

αν και

γνωριζεις πως

μηδενικες παραμενουν οι αντοχες σου

Το απροσδοκητο καρτερικα υπομενεις

ζωγραφιζοντας φιλι

την νωθρη πλεον αντανακλαση σου......

Κ. Π.