Βελουδινη σιωπη

Στα δακρυσμενα ματια μου

θα καψω τον φοβο μου κι αποωε,

για τις στιγμες

που

δεν θα ρθουν

Τρεμουλιαζει η ψυχη

κι αναδυει ξεφρενο ρυθμο η καρδια μου

στην αναποληση σου

Φευγαλεα κατοικει η νατια μου

στον ουρανο σου

...Βελουδο η σιωπη

χαραζει αναλαφρα το δερμα μου

Οι τελευταιες λεξεις σου

συρματοπλεγμα στον δρομο

για τα συννεφα των ονειρων μου

Σε ποια γλωσσα να σου εξομολογηθω τον ποθο μου?

Απογυμνωθηκε η φυση

στην ελλειψη σου

Δεν βρισκω χρωματα τα ζωγραφισω το φιλι μου

Κατερινα Παπα

Θολο τοπιο η σκεψη

ειμαρμενη νοσταλγιας

σ'ομορφα μονοπατια ταξιδευει

αφηνοντας πισω της σημαδια

Οχι που θελει να γυρισει

Οχι...θελει μοναχα τωρα να τα ζησει

Επιστροφη , σημαινει θανατος

οριζεται αποχη

στην εσχατη της καρδιας απαιτηση

Επιστροφη σε νοσταλγικη ειμαρμενη

Κατερινα Παπα

Θυμασαι?

Θυμασαι?

Ακουμπησα τις ελπιδες μου στο στηθος σου

ενωσα τις επιθυμιες σου

με τις δικες σου

Ο πονος εγινε ελπιδα

Απλωσα τα φτερα μου

αναμεσα τους να σε τυλιξω

μαζι να πεταμε σε γαλαζιους ουρανους

Ταξιδι στο απολυτο της ηδονης

....Περασε καιρος και συννεφα καπνου

τυλιξαν τον ουρανο μου

Ειναι εκεινος ο καπνος

που πριν σχηματιζε μια λεξη

Σ'αγαπω..

Τωρα αργει να σχηματισει την λεξη ξεχασα...

Ξεχασα πως υπηρξες

Καθε σου λογος, κι ενα αγκαθι

καθε σου χαδι, και μια πληγη

....Ακομα μια αγαπη αναγκης?

Αναρωτιεμαι

Παπα Κατερινα

Ανερματιστη σιωπη πριν την εκρηξη

Τελευταια αγκαλια

δεν μιλαμε για παθητικη αποδοχη

μα για το σκιρτημα του τελους

Για την βουτια στο κυμα του αναποτρεπτου

Παπα Κατερινα

Τα κερια τρεμοπαιζαν, το φως τους λιγοστευε

Ανακατευονταν οι ηχοι ,

χορευοντας αναμεσα στην λαμψη

Αγκαλιασα τις στιγμες μας.........

Μεθυστικη πνοη

αρωμα ροδου Ανοιξης

Μεθυσα απο την σκεψη σου

Πισογυρισα στον χρονο

Τοτε

οταν για λιγο διαφανες γινονταν οι καρδιες μας

ανακατες ανασες ζεστες

φτερουγιζαν καλυπτοντας το αχωρο της καμαρας

Δραπετευσα για λιγο μαζι σου

Πνοη Ελευθεριας το εναι μου πλημυρισε

Ζωντανεψες ανεμε μου την προσμονη

που λαχανιαζει την ανασα

Κ. Π

Βραδυ με τις ανταυγειες του ονειρου

σε χρωματα ουρανιου τοξου

να κοβουν την σιωπη

σαν κρυσταλλινο χαδι

Αναρριγα το κορμι στην σκεψη σου

Στοχαζομαι τον Ερωτα

αψηφοντας

της αισθησης της απουσιας σου

Αφηνω τον ποθο μου

να ταξιδευει στους ηχους εντος σου

.........

Παπα Κατερινα

Αντικαθρεπτισμα οι σκεψεις μου

στα καταγαλανα νερα της θαλασσας μου

Να σ'αγκαλιασουν λαχταρω

περα απ'τα συνορα του νου...

Ασαλευτη παρουσια ,

της καρδιας σου τους ρυθμους ν'ακολουθησουν,

τα μονοπατια σου να φωτιζουν τις ασεληνες νυκτες

εκει οπου

σ'ανασαινω

στο σταυροδρομι των αισθησεων

εστω και νοερα................

Παπα Κατερινα