Θελω...

Θελω ν'αγγιξω την ματια σου

στη σκεψη σου να κατοικησω

τα ονειρα σου να διαβω

κι αν η καρδια σου δω πως

με ποθει

να γινω της ζωης σου φυλακτο

Λαθραια θα εισβαλω στην ζωη σου

μια νυκτα με αστροφεγγια

σαν γευονται οι φλογες το κορμι σου

να σβυνουν μονο

απ'τα δικα μου τα φιλια

Κ.Π.

Κι ονειρευομαι ενα μπουκετο ροδα κοκκινα

στο κρεββατι σου εγω

να εναποθεσω

στιγμες ανειπωτου παθους μαζι σου εγω να μοιραστω

σ'απολυτη συνυπαρξη του αρωματος των ροδων

και του κορμιου σου των οσμων

Ενα κυκλαμινο να γινω

ν'αναρριγω σε καθε αγγιγμα σου

απο ερωτα να χανομαι μεσα στην αγκαλια σου

Αιθεριες δονησεις τα ολογλυκα φιλια σου

και η καρδια να παλλεται

ως οι χορδες απ'την κιθαρα σου

σε καθε αγκαλιασμα σου

Κι υστερα εκει

χωρις ντροπες

τα πρεπει και τα μη

να γινω ενα, εγω κι εσυ

Να ξεχαστω, και να μην θελω πια να φυγω

Και ολη η ζωη μου

να γενει ,

ολανθιστη μοναδικα καταλευκη

σαν Ανοιξης το κρινο

Κατερινα Παπα

Εναστρες νυκτες με ταξιδευουν

σε ηχους αλλοτινους

μα τωρα ξεχασμενους

αποκαμωμενους

σε συντριμια προηγουμενων επαφων

κι ανασες σιωπης

Δακρυ που αργοκυλα

στα μονοπατια της καρδιας

χαραζει καινουργιους ερωτες

αφηνοντας ματιες να ταξιδευουν

φλογιτσες κοκκινες

σε λιμνη νεκρων ονειρων

Κ. Π.

Προσπαθησα να ξεχαστω

αναμεσα στου φαρου το αναβοσβυμα

προσδοκωντας να ταξεδεψω στα ματια σου

στων φιλιων σου την φλογα

Στον ασπρο αφρο του κυματος

τον ποθο μου να πνιξω

Μη φυγεις μακρυα

μη και χαθεις στης ψυχης σου τα σκοταδια

εκει που να σ'αγγιξω δεν μπορω

εκει που το χαμογελο σου

θα γινει ληθη

Κατερινα Παπα

Aφηνομαι αποκαμωμενη

στις δινες αισθησης αλλοτινης

Τοτε

που οι σκεψεις δεν ειχαν κοψεις ξυραφιου

μα απαλο βελουδινο ενδυμα

Οι ανασες αναλαφρες

κι οι ηδονες

αφατη ευχαριστηση

Διχως εγκλεισμους

χωρις αυταπατες

Ταξιδευω σε χρονο αφανισμενο απο μνημες

Καρτερω το αυριο καβαλα

σε καταλευκο ατι

Η παρουσια σου

τις στιγμες μου να εξουσιαζει προσδοκω

Την αγακαλια σου να λατρεψω θελω

Τα ονειρα μου , στον κορφο σου να κουρνιασω

Και τα φιλια σου καπετανιος

σ'ενα ταξιδι αισθησεων

Κατερινα Παπα

Κερδισμενη σιωπη...

και οι λεξεις χειρονομιες τρυφερες

ν'απλωνουν στον πληγωμενο αερα

Η ανασεμια σου ζωντανη και οι καθρεπτες ν'αντιφεγγιζουν την μορφη σου

Κενες σελιδες στο τετραδιο να περιμενουν με χρωματα αγαπης να γεμισουν

Μα εγω, γυρευω λεξεις σκοτεινες και μονες Να μην εμπεριεχουν αερα, φως, ηλιο οπως αυτες... Ερωτας, κουραγιο, υπομονη

Να φτιαξω ονειρα οπως αυτα... οπου, η παρασταση τελειωνει μολις απ'το πανι τραβηξεις τις φιγουρες

Οπως...την κερδισμενη μου σιωπη...

K. Π.

Kαπως ετσι

με τις μνημες φθαρμενες θα καψω το τελευταιο ονειρο,

που εμμενει να συντηρειται σ'εκεινη την ακρουλα

του θαμπωμενου απο προσμονη μυαλου μου

Τις μασκες των ωραιων προσωπων

σε παρουσιαση παραστασεων θα γκρεμισω

Τα χρωματα θ'αλλαξω

θ'αντικαταστησω το πορφυρο

με ενα ομιχλωδες γκριζο

Ειναι αυτο

που ταιριαζει στην περισταση

...Ολα τα ανειπωτα λογια με μιας θα στοιβαξω

κι υστερα απλα στο γκριζο θα τα ντυσω

Εκεινα μοναχα λεω να κρατησω

μαζι με τα ροδα που ποτε τ'αγκαθια τους δεν μ'αρνηθηκαν

Ετσι...οπως εγω

εσενα

Κ.Π.

Εγκλειστα τα ονειρα μας κι αποψε

σε γυαλινο κουτι

Θολωμενο απο δακρυων αποσταγματα...

Ταξιδια ανεφικτων προορισμων

σε προδομενες υποσχεσεις

Ελπιδες που μετοικησαν

στο μεταιχμιο

πλανεμενων επιθυμιων.

στηριζωμενες σε λαγνες αγκαλιες,

Σκεψεις στεφανωμενες μ'ακανθινα στεφανια

εμποτισμενα με ψεμμα...

Κ. Π.

Θελω να φιλησω τα χειλη σου

ετσι οπως ερμητικα κλεισμενα τα χεις

λες και φοβασαι μη λογια ξεστομισουν της στιγμης

και υστερα εσυ, γι αυτα λυπασαι

Θελω ν'αφησω στην καρδια σου μια γραφη

που αληθινη αγαπη θα μυριζει

παραμεριζοντας πτυχες του πεπρωμενου σου

ανταλλαγη στο αθλιο της Ζωης το μετεριζι

Θελω καινουργια μονοπατια να χαραξω

στον δρομο της ζωης σου που βαδιζεις

να βυθιστω στο βλεμμα της λαγνειας σου

των ποθων που μοναχα εσυ οριζεις

Θελω τις ασχημες τις σκεψεις σου μακρυα

να τις σκορπισω στον ανεμο, στην θαλασσα........

και την δροσια απ'τα χειλη μου

στο σωμα σου παντοτινα ν'αφησω

Θελω ---θελω

μα θα σ'αφησω παλι αποψε να μου φυγεις

Γιατι φοβαμαι την ντροπη σου γιατι..

φοβαμαι μην κανω καποιο λαθος

και γινω αγνωστο κομματι της ζωης σου

Κ. Π.

Επιθυμιες με περιγραμματα

σε μεταμφιεσμενο φως......

Φαντασιωσεις κι ανατροπες

καθρεπτιζουν την μερα μου

Ακολουθια ονειρωξεων

τον ηλιο μου συναντα

Αερινη αγαπη μου σε ψαχνω

στην ακρη απ'τα μεταξωτα σεντονια μου

οπου το δακρυ σμαραγδι λαμπερο

στην αντανακλαση μου

Ουτοπικα ονειρευομαι......

Να παψει η νυκτα μου

να εναλλασεται με νυκτα

Μου λειπεις...........

Κ. Π.