Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Καλό μήνα Ανοιξης συνταξιδευτές μου

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017



Και να 'μαι τώρα
που κατεβαίνω τους δρόμους πετώντας
ρήματα στα πρόσωπα
γέρικων βάλτων
ερωτεύομαι,
τρώω,
πίνω,
μυρίζω,
πιάνω,
ακούω,
βλέπω,
ζω,
ναι
βουτάω χυμαρώδης με τα μεγάλα στήθη
στην άκρη των ονείρων
πέρα απ' το φυλλαράκι ενός σκουληκιού
στο χάος της αλήθειας να τη βρω
με το δισάκι μου βαρύ από τα ίδια εκείνα ρήματα
χαρακτηριστικά μου
Ω, ναι!
διασχίζω το σύμπαν των ψαριών
ξαπλώνω την αγάπη σε δυο βράχια
χαράσομαι στα σύννεφα εκείνα
τα πριν πέσει η βροχή
ρωτώ γιατί να μην ζω δυο και τρεις φορές
να διαλέγω το παν από το όλον
και ανεβαίνω τους δρόμους πετώντας
ρήματα στα πρόσωπα
τα αγαπημένα των θνητών
πεθαίνω,
ευτυχώ,
κλαίω,
γελώ,
πονάω,
λυτρώνομαι,
δίνω,
παίρνω,
ναι
γινόμαστε όλοι μια κηλίδα φως στο σήμερα
και χανόμαστε περήφανοι που ζήσαμε ωραία στο χθες.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Θέλοντας να εξερευνήσω το τοπίο
που η ομίχλη κατάπιε στο διάβα της
καταργώντας την σκέψη μου,
ένιωσα την απουσία σου να με ακολουθεί
και το χάδι σου να μου παγώνει την ματιά.
Χίλια ηλιοβασιλέματα χάθηκαν
σκοτεινιάζοντας τον ορίζοντα που ακουμπούσε
πάνω σε αχυρένια σύννεφα και ο ήλιος
χάνοντας την λαμπρότητά του, κεράκι ανήμπορο,
τρεμοσβήνει στην πρώτη πνοή του ανέμου.
Οι σκέψεις άπειρες περαστικές
μονοπάτια διαφυγής απλωμένα στον πόθο
παραμερίζουν το πέπλο που κρύβει τον καθρέφτη
εμποδίζοντας την Αγάπη να δει την Αλήθεια,
φέρνοντας την ανάσα κοντά στο όνειρο
εκεί που το κορμί νιώθει την δίψα
βυθίζοντας την αίσθηση στο λάγνο πάθο
και οι φλόγες της έκστασης κατατρώγουν
την δροσιά που τα όνειρα άπλωσαν στα πόδια μου.
Το σώμα αγκαλιά με το τίποτε
K.Π.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Καλημέρα αγαπημένε μου
Σου γράφω και σήμερα να σου κρατήσω συντροφιά έστω για λίγο

Ανέξοδη περιπλάνηση τους δημιουργούς των ονείρων μου
κατονόμασα
τα άστρα και το φεγγάρι
Μνήμη, ότι απόμεινε από την καταλήστευση τους στο πέρασμα σου
από την ζωή μου

Νοσταλγία ,την αποτίμηση των λόγων σου στο ύστατο σ αγαπώ σου
λίγο πριν ξεψυχήσει η ανάσα σου
στο πίσω μερος του μυαλού μου
Εκεί όπου καταγραφή εκανες με ανεξίτηλη μπογια στο στερνό αντίο

Αν δεν είχες υπάρξει αλήθεια θα μαράζωναν τα μακρυνά ταξίδια μου
χωρίς αποδέκτη
Όλα τα φθινόπωρα, κύκνεια άσματα των ονειροπολήσεων μου

Εν γνώσει μου ψυχή μου ακροβατώ
οπόταν μην φοβάσαι
Ευθύνες δεν θα αναζητηθούν παρά μονάχα στ άστρα,
και σε μια θάλασσα οδύνης των άτυχων ερώτων μου.

Kατερίνα Παπά

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Λίγο πολύ όσοι αναζητούμε μια επικοινωνία
έστω και μέσω του Διαδικτύου δεν το κάνουμε από βίτσιο,
ούτε από κάποια μαζοχιστική διαστροφή.
Είναι γιατί είναι δυσάρεστο και θλιβερό όπως λες
Τα περασμένα μας Νεκρά Χρόνια να βλέπουμε να πληθαίνουν,
Την ώρα που τελειώνει η μέρα και δεν έχει αρχίσει η άλλη
την ώρα που κόβεται ο καιρός,
εκείνον/η που από τώρα και πριν, από την αρχή κυβερνούσε το κορμί μας
πρέπει να τον ζητήσουμε και να τον βρούμε.
Kι αν ήρθαν φορές που κρατηθήκαμε από λαγόνια,
κι αν αγκαλιάσαμε μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες ,
κι αν σμίξαμε την ανάσα και το κορμί μας με την ανάσα
και το κορμί ενός άλλου ανθρώπου,
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλο παρά
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή, να εξηγήσουμε γιατί δε θέλουμε να παραιτηθούμε
με τόσο πάθος απ τη ζωή κι από τον έρωτα.
γιατί δεν θέλουμε να βλέπουμε τα νεκρά μας χρόνια να πληθαίνουν,
Γιατί η Ελπίδα πεθαίνει μαζί μας.
Γιατί ότι δε θα γευτείς ποτέ, θα το έχεις εσύ προδώσει
στα ναι που δεν τα αρνήθηκες πριν γίνουνε συνήθεια.
Κατερίνα Παπά

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Αγέρας οι λέξεις μου απόψε,
στα πέλαγα αρμενίζουν.
Μικρά θηράματα του ωκεανού
φωσφορίζουν.
Λες να προκαλέσουν τον θάνατο τους θέλουν.
Αλήθειες που τόλμησαν να απογυμνωθούν,
από την πανοπλία τους.
Λύγισαν από το βάρος της σιωπής

Οι λέξεις σου απόψε,
φωτιά στα όνειρα μου,
καψαλίζουν την τελευταία σταγόνα απαντοχής.
Κρυσταλώνει το δάκρυ,
κι οπλίζεται η καρδιά.
Με σφραγισμένα χείλη
αιώνια θα αιμοραγεί.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...