Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Το μισό φεγγάρι στ΄όνειρο, τ΄άλλο μισό σκιά στο πρόσωπο μου.
Να ονειρεύομαι να γίνω ταξίδι σε θάλασσες μακρυνές,
μισοφέγγαρες σ΄ομίχλες.
Να αγκαλιάζω , την ανάσα σου
αυγή να γεννιέμαι.

Νυχτερινές διαδρομές, δίχως απόπλου κατόπλου.
Πλοηγός εσύ καπετάνιος τ΄αγέρι,
κι ανάλαφρη η σκέψη την δική σου ν΄αγκαλιάζει,
και φορές το ταξίδι, αλήθεια να μοιάζει.

Μαζί σου παίρνε με στα νυχτερινά ταξίδια σου ,
άρωμα σελήνης ν' αναπνέω πλάι σου,
αγαπημένε των νυχτερινών διαδρομών μου.
Κατερίνα Παπά

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Στο νοτισμένο χώμα της αποψινής βροχής,
νότες σχηματίζονται στον απόηχο των μεταξένιων σου φιλιών.
Σκόνταψα πάνω τους , ανάσανα βαθιά κόντρα στον άνεμο, καρτερώντας στ΄άνθισμα της κόκκινης παπαρούνας.
Κατερίνα Παπά

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Για ψυχές που αλλιώτικους στήνουν χορούς


Το νέο βιβλίο της Κατερίνας Παπά, "Στον ίσκιο της Αγάπης σου" είναι μια ακόμη προσφορά αγάπης μέσα από την αφθονία του πλούτου της κρητικιάς συγγραφέος, που έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε ταξιδεύει μέσα από τις λέξεις στα πιο ονειρικά τοπία του απέραντου κόσμου. Γράφει:

Κατερίνα Παπά: "Στον ίσκιο της Αγάπης σου"

"Πώς μπορείς ατάραχη να βλέπεις το χρόνο να κυλάει Ένα δέντρο δίχως φύλλα χορεύει στον άνεμο Τα φύλλα του έπεσαν σαν ήρθε το Φθινόπωρο Τα κλαδιά του σείονταν βγάζοντας ήχους Λες, μοιάζουν με στίχους Ένα τραγούδι που καλεί την άνοιξη, είναι απλά Και σαν θα έρθει, είπες Με πράσινα δώρα θα το ντύσει κι ένα τραγούδι θ' αρχίσει Έχεις ακούσει τα τραγούδια των πουλιών; Λένε για ταξίδια μακρινά Για μέρη που άνθρωπος δεν έχει δει Γι' αγάπες που κρατούν παντοτινά Για ζωές που δεν χάνονται στο πέρασμα του χρόνου Για ψυχές που αλλιώτικους στήνουν χορούς Μα πες μου λένε για την αγάπη που έχασα; Κι άκουσες ένα τραγούδι "οι αγάπες σα βρεθούν ένα γίνονται, ποτέ δε θα χαθούν..."

 "Η συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν μια έμπνευση στιγμής.Σε μια προσπάθεια να ολοκληρώσω την σκέψη μου για ένα ποίημα καταμεσίς του πελάγους, μια νέα έμπνευση γενιέται.Οπως η θάλασσα και ο αέρας συνυπάρχουν αγκαλιασμένοι, το ίδιο και η τέχνη μπορεί. Ετσι αποφάσισα να παντρέψω την ποίηση, με τον αφηγηματικό λόγο.Ελπίζω και εύχομαι ν'αγαπηθεί απο όσους έχω την τιμή, να το διαβάσουν..."
Κατερίνα Παπά

 Παπά, Κατερίνα Συγγραφέας
Ownbook Εκδόσεις

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Έγειρα πλάι σου. Σε κοίταξα βαθιά στα μάτια και σ’ άγγιξα.
Ένοιωσα την ψυχή σου να φτερουγίζει παίρνοντας εκείνες τις στράτες όπου το όνειρο και η παραίσθηση ζωγραφίζουν εικόνες που απαιτούν οι ανάγκες.
- Σε θέλω…
Αμίλητη περιμένεις το στριφογύρισμα των σκέψεων - το τέλος είναι μακριά -
η νύχτα παραφυλάει πίσω από βελούδινα πέπλα οι στιγμές περιμένουν να καλύψουν τα κενά
αντικαθιστώντας πραγματικά γεγονότα με εμπειρίες προτού φύγουν και διαγραφούν αφήνοντας την αφήγηση ατέλειωτη.
Λόγια ακολουθούν βαθύτερες αναζητήσεις και μετουσιώσεις σε άλλες ζωές.
Πήρες το χέρι μου και το ακούμπησες στο στήθος σου. Ρίγος ερωτικό περιέλουσε το κορμί σου, ο πόθος ξεχείλισε αγγίζοντας κάθε μου κύτταρο. -

Δεν φοβάμαι που θα φύγεις…
Αέρας θα γίνεσαι, θα έρχεσαι ν’ αγγίζεις το κορμί μου φέρνοντας χρώματα που θα σκεπάζουν την μοναξιά μου και το γκρίζο της σιωπής.
Εμμονές στριφογυρνάνε δίχως δείγματα γραφής η νύχτα απλώνεται ακολουθώντας την πολλαπλή κίνηση του κόσμου οι αναζητήσεις βρίσκονται σε φανταστική ρήξη με τις συγκρίσεις απλών γεγονότων.
Αφηγήσεις σε μετέωρη κατάσταση στοιχειοθετούν τις παρουσίες ανάσες σμίγουν και η σάρκα αναριγά δροσιά αναπλάθει την Ζωή.
Έβαλα το πρόσωπό μου ανάμεσα στα πόδια σου και το άφησα να περιηγηθεί.
Ακούμπησα τα χείλη μου στο σημείο που σμίγουν οι αισθήσεις και ένιωσα τον παλμό του.
Η πραγματικότητα εναντίον της φαινομενικότητας, κινητικότητα εντός του χώρου και του χρόνου, διαπλοκή παρελθόντος και παρόντος
Τα χέρια σου ψηλαφούνε το σώμα μου, η ανάσα σου βαριά, πύρινη παρασύρει το είναι μου, τα χείλη αχόρταγα διαγράφουν μονοπάτια αφήνοντας τα ίχνη των δοντιών.
Με κοιτάς με μάτια που λάμπουν αφήνοντας να φανεί το μένος της αναζήτησης. Οσμαίνεσαι την ανάσα μου.
Δεν είσαι η ίδια, απλά είσαι εσύ. Η ακαμψία των ψυχών αφανίζεται ακολουθώντας σκυθρωπούς πόθους σκαρφαλώνοντας σε απαξιωτικές σιωπές.
Κινήσεις τυφλές και όνειρα που ξύπνησαν στα βάθη του μυαλού εξαγνίζουν τ’ αθέμιτα λάθη κραυγές ηδονής ζυγίζουν τις πράξεις
ο ορίζοντας γοητευμένος πήρε τα χρώματα της αμαρτίας η μέρα ξεχάστηκε μεθυσμένη ανάμεσα σ’ αστρολούλουδα.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Στην αρχή με μπέρδεψες
με το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας
ύστερα με βύθισες στην σκοτεινή την άβυσσο
αφήνοντάς με να ψάχνω τα μονοπάτια του έρωτα.
Ζήτησα ν’ απλώσεις το χέρι σου
για να χαθώ στην απεραντοσύνη των χαδιών τους.
Δανείστηκα τα μάτια σου
να δω τις ομορφιές του κόσμου
τα χρώματα που βάφουν τις στιγμές,
την ακοή σου, μαζί την μουσική ν’ ακούσουμε
που βάζει φωτιά στα σύννεφα
οι λέξεις σαν φτερουγίζουνε
καβάλα στ’ αγριεμένα κύματα
στο πέρασμα του ανέμου.
Ανάλαφρα ήρθες και στόλισες
τα μυστικά της μνήμης μονοπάτια
ερωτική γραφή απόθεσες
στων πυρωμένων μας κορμιών την αύρα
την ώρα που οι πόθοι μας διαβαίνανε
πόρτες κρυφές σπασμών ηδονικών.
Οι παρουσίες γεμίζουν τους ήχους
οργασμικών παλμών
γίνονται παρανάλωμα των αισθήσεων.
Katerina

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017


Μη τρομάζεις απ’ τα χρώματα
είναι αθώα χαμόγελα.
Το ξέρω ραγίζει η ψυχή σου απ’ το κλάμα.
Νιώσε με, είμαι πολύ κοντά.
Κοίτα! Ξεθωριάζουν τα χρώματα.
Σβήνει η λάμψη σου.
Φοβάμαι.
Σε ψάχνω, σε χρειάζομαι.
Σε βλέπω δίχως σκιά..
Χάνεσαι σε λίγα λεπτά
Παραξενεύομαι. Μένω ακίνητος να σε περιμένω
Περιμένω.. Περιμένω…
Λυγίζει το βλέμμα μου,
Εσύ πουθενά !
Σκέφτομαι πως λείπεις και απογοητεύομαι ..
Μου λείπεις
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...