Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Αλλα ζητάει η ζωή Μα αφεντικό μας βάλαμε τον πόνο της έλλειψης όλων αυτών κι έτσι μένουμε μονάχοι
Ανάμεσα σε φώς και σκοτάδι να αιωρούνται οι έννοιες Ζωή-Θάνατος
Ευτελείς συνήθειες κατακρεουργούν την μέρα  , τις στιγμές την ζωή μας
Μα δεν δέχομαι πως χαλάσαμε τα πάντα
Μια σπίθα ελπίδας αρκεί να αλλάξουν όλα μωρό μου
Και μια επιμονή για την ζωή που δεν ζήσαμε να μας κρατάει ζωντανούς σαν μαριονέτες
κρεμασμένες στο σχοινί που απλώς περιμένουν κάποιον για να κινήσει τα νήματα
Θα χορεψουμε αντάμα στην σκιά του φεγγαρόφωτου
μη λογαριάζοντας τα λάθη ....

Αγάπη μου Ναι το λέω δίχως αιδώ Είσαι η μοναδική ανταύγεια φωτός  στον σκοτεινο μονόδρομο μου
Η ξαστεριά του νού που θολωμμένος παραμένει απο τα δάκρυα του πόνου της ζωής μου

Θέλω να σε ακούω , να παραμένω πλάι σου να περπατάμε παράλληλα
Δυό μικρές οντότητες που καταφέρνουν να φτάσουν στην άκρη του τούνελ
Εκεί που οδηγητής είναι το φώς της αγάπης

Κατερίνα Παπά

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016



Κι αν εκείνο τα αγερι το χάδι του απλώνει
τόσο απαλά
σαν από την αγωνια της βραδιας
να με απαλλάξει θέλει,
εν τούτοις εγώ
με ενοχές το δέχομαι
Γιατί ξέρω

Τις υποσχέσεις μου για άλλη μια φορά
στην ανατολή θ΄αφήσω
Τον εαυτό μου θα ξεγελάσω
με επιτηδευμένη προσοχή
Το προσωπείο μου ενδύομαι
λαμπερό όπως πάντα
με άψογο μακιγιάζ
ξεγελώ ακόμα κι αυτή
την αντανάκλαση μου στον καθρέπτη

Τόσο ακριβά είναι πληρωμένο
το γαμημένο το προσωπείο μου
Μα που χάθηκαν οι οδυρμοί της νύκτας?
Αλλάζω υπόσταση λοιπόν?
Είναι η ζωή μου πόρνη
Τις νυκτιές τριγυρνά στα υπόγεια
χωρίς αιδώ κι αναστολές

Πεπραγμένα γεγονότα
ξεχασμένα ,
τρομαγμένα στο φως της μέρας
Μόνο η έλλειψη του έρωτα
παραμένει αυτούσια πράξη
Η αναζήτηση του ξεπερνά τα υπόγεια της νύκτας
Ανασκαλεύω ξεδιάντροπα
μα ναι πάντα με το προσωπείο μου
ακόμα και
στο παρόν...........
Κατερίνα Παπά

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Καλημέρα γλυκιά μνήμη μου
δεν χρησιμοποιώ την λέξη ανάμνηση γιατί δεν θέλω να σε βλέπω σαν ανάμνηση αλλά σαν μνήμη
Οι μέρες κυλούν αργά μονότονες και στείρες
Η απουσία έρωτα απο την ζωή μου , φορές μοιάζει με έλλειψη οξυγόνου.
Πνίγομαι στα πρέπει της καθημερινότητας
Φευγαλέα ταξιδεύω σε στιγμές μοναδικά δικές μας και μόνο τότε υπάρχω σαν παρουσία και όχι σαν αντανάκλαση
σ ενα θολό καθρέπτη.

Μωρό μου (Ετσι σε αποκαλώ ακόμα) και πάντα θα μένεις στην σκέψη , την καρδιά ο μοναδικός εραστής
του σώματος, μα και του μυαλού
Χθες απόγευμα άρχισε ξαφνικά να σιγοψιχαλίζει
Αργά το βράδυ μακρόσυρτη βροχή,
δημιουργούσε φαντασιώσεις
Εσύ κι εγώ
Αγκαλιασμένοι στο στρώμα του έρωτα
ου άρωμα ηδονής απέπνεε
Γλυκιά μουσική, ουράνια η φωνή σου με γλυκονανούριζε
Κι ύστερα μια ατέλειωτη ηδονή απλώθηκε στο αώμα,
κάνοντας με να αναρριγώ
Έμεινα ξάγρυπνη ως τα χαράματα , κι οι ήχοι των στεναγμών μου
έκρηξη πάθους στο ναυαγισμένο είναι μου
Σ αναζητώ γλυκιά μου προσμονή

Κατερίνα Παπά

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Βράδυ με τις ανταύγειες του ονείρου σε χρώματα ουράνιου τόξου, να κόβουν την σιωπή σαν κρυστάλλινο χάδι
Αναρριγά το κορμί στην σκέψη σου
Στοχάζομαι τον Ερωτα, αψηφώντας την αίσθησης της απουσίας σου.
Αφήνω τον πόθο μου να ταξιδεύει στους ήχους εντός σου
Κατερίνα Π.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...