Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ελλάδα μου.
Θα καώ απόψε, σαν βουνό που ξέσπασε το θεριό από τα σπλάχνα του.
Η αδιάκοπη μανία μου να υπάρχω, θα καεί κι αυτή, στον βωμό της θυσίας.
Φεγγάρι θολωμένο απ΄την αγρύπνια , με μάτια βουρκωμένα , θα συνεχίσω να αυνανίζομαι ,στην ιδέα της Λευτεριάς.
Και οι σωτήρες θα κραυγάζουν πατώντας στο λεηλατημένο σώμα μου, χορεύοντας πάνω στις στάχτες, σκορπώντας το κουφάρι μου βορά στ΄αρπακτικά.
Κι ύστερα, αγέρας άδειος θα με προσποιείται μέλλον.
Κατερίνα Παπά

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018


Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Ένιωσα ήλιος να γίνομαι μαζί σου ήλιος κι εσύ,
οι πόθοι ελεύθεροι από την ευωδιά του ανέμου
κι αχτίδες, σταγόνες ζωής, πνοές ουράνιας μελωδίας
με τα χρώματα του σούρουπου
βγαλμένα μέσα απ τα ξεσπάσματα της θάλασσας
που τα κύματά της απλώνονται αμέριμνα
μέχρι τα βράχια ξεχασμένων επιθυμιών.

Είδα τ όνειρό σου να ζωντανεύει αναδυόμενο
απελευθερωμένο από τον ψίθυρο της παλίρροιας
των χρωμάτων της ζωής μου αρωματισμένο
απ τα λόγια που ειπώθηκαν ανυπόμονα
από χείλη ανύποπτων εραστών
και η ανάσα σου να γίνεται ποίημα
αναζητώντας την απόσταση ανάμεσα
στην επιθυμία και την αληθινή απώλεια.

Η εικόνα σου χωρίς σκιές καθρεφτίζεται
στο ωκεανό της ανάγκης και της υπομονής
μαζί με τα αστέρια, ζωντανεύοντας τις ευωδιές του ανέμου
νικώντας το σκοτάδι της θλίψης.
Σε βρήκα και ξέρω πως ο βωμός της αγάπης
στήθηκε για να προσφέρουμε τις ψυχές μας
θυσία στον Έρωτα.



Κ
ατερίνα Παπά
Ένιωσα ήλιος να γίνομαι μαζί σου ήλιος κι εσύ,
οι πόθοι ελεύθεροι από την ευωδιά του ανέμου
κι αχτίδες, σταγόνες ζωής, πνοές ουράνιας μελωδίας
με τα χρώματα του σούρουπου
βγαλμένα μέσα απ τα ξεσπάσματα της θάλασσας
που τα κύματά της απλώνονται αμέριμνα
μέχρι τα βράχια ξεχασμένων επιθυμιών.

Είδα τ όνειρό σου να ζωντανεύει αναδυόμενο
απελευθερωμένο από τον ψίθυρο της παλίρροιας
των χρωμάτων της ζωής μου αρωματισμένο
απ τα λόγια που ειπώθηκαν ανυπόμονα
από χείλη ανύποπτων εραστών
και η ανάσα σου να γίνεται ποίημα
αναζητώντας την απόσταση ανάμεσα
στην επιθυμία και την αληθινή απώλεια.

Η εικόνα σου χωρίς σκιές καθρεφτίζεται
στο ωκεανό της ανάγκης και της υπομονής
μαζί με τα αστέρια, ζωντανεύοντας τις ευωδιές του ανέμου
νικώντας το σκοτάδι της θλίψης.
Σε βρήκα και ξέρω πως ο βωμός της αγάπης
στήθηκε για να προσφέρουμε τις ψυχές μας
θυσία στον Έρωτα.



Κατερίνα Πα
πά

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Αγαπημένε μου
Ζωντανή λέξη μου , δημιουργεις μια απατηλή πραγματικότητα
φτιαγμενη απο ονειρικα υλικα , ποθους και παθη ανομολογητα
Χαίδεύω την αυλη μορφη σου
μερες που γενιουνται
Κήπος ευωδιαστός
και οι νύκτες μου ξάστερες να περιπλανώνται οι λέξεις σε ξέθωρο ουρανό
συνυφασμένες με την αλαφιασμένη ανάσα σου
στα δειλινά της κάθε σκέψης μου για σένα
Το μεγαλείο του έρωτα που γέννησες μέσα μου αναδύεται σαν φλόγα , κατακαίοντας
την σάρκα απο τον πόθο , και την ψυχή να αναριχάται σε απρόσμενα ύψη
Με σκλάβωσε η απαλότητα των λέξεων σου σαν μαρτυρούσαν πόσο με ήθελες
Ονειρικά ζούσα τον έρωτα μας και
σαν γινόταν ηδονικός τύλιγε τα αόρατα θολά οράματα
του απρόσμενου έρωτα μας
Σε προσμένω κάθε στιγμή εκει στο χώρο του απείρου
να ανασάνω στο καταγάλανο της ηδονικής ματιάς σου
Σε φιλώ.
Κατερίνα Παπα.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017


Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Σκέφτομαι, πως κάποιες φορές η μοίρα ενώνει ψυχές που ψάχνουν, αναζητούν, θέλουν. Οι σκέψεις ενώνουν. Και μαζί αναζητούν τον δρόμο για την Ιθάκη. Οι λέξεις γίνονται στίχοι παρασύροντάς μας σε ένα πανάρχαιο χορό, κάτω από το φως του φεγγαριού, που κυλάει μαζί με τα νερά των ποταμών της επιθυμίας.
Οι ματιές αγγίζουν τις ψυχές χωρίς να τις ματώνουν. Τα χέρια κρατώντας πινέλα, ζωγραφίζουν με τα χρώματα της χαράς. Το στόμα ρισκάρει να μιλήσει για το παρελθόν χωρίς να ματώνουν οι ψυχές, χωρίς να κινδυνεύουν να πνίξουν το μέλλον. Τα οράματα διαβαίνουν τις Συμπληγάδες, σπρωγμένα από ούριους ανέμους.
Προχθές το σούρουπο χάζευα τον ήλιο να βουτά στην θάλασσα. Ανάμεσα σε θαμπά χρώματα που χάνονταν στον ορίζοντα. Όπως χάνονται τα αντικείμενα στον καθρέφτη, αφήνοντας τις αντανακλάσεις τους. Όπως ο νους αντανακλά τις απουσίες, δημιουργώντας αφηρημένους πόθους.
Αναρωτήθηκα αν είναι η έλξη της θέλησης ή παρορμήσεις επιθυμιών. Ύστερα ήρθε κι εκείνο το ολόγιομο φεγγάρι που έριχνε ένα απαλό κόκκινο φως επάνω στις κορυφές των δέντρων, θαρρείς πως θέλει να τα πυρπολήσει. Και ο ουρανός δεν ήταν μαύρος και σκοτεινός, αλλά σταχτής. Η ματιά σταμάτησε να ταξιδεύει και αναρωτήθηκε γιατί. Αναρωτήθηκε γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως πρέπει, γιατί ξέφυγαν από το συνηθισμένο, αν όλες οι στιγμές αξίζει να τις ζεις. Ίσως αυτές οι αμφιβολίες να ισοδυναμούν με την αιωνιότητα.
Κάποτε οι μέρες φάνταζαν πιο δύσκολες από τις νύχτες. Παγερές. Δίχως φως, αφήνοντας τις λαχτάρες να κρυφτούν στα έγκατα της ψυχής. Οι ώρες κυλάνε ανάμεσα σε ουτοπικές προσμονές και αναπολήσεις ξεχασμένων στιγμών. Θέλεις ν’ ακουμπήσεις επάνω τους, να κάνεις μια βόλτα μαζί τους. Αναζητάς και τους λόγους που θέλεις να τις θρέψεις, να παρατείνεις το όνειρο. Εκείνο το ξεχασμένο.
Θέλεις να περπατήσεις σε μονόδρομο, ανάμεσα σε ψευδαισθήσεις και χρώματα. Ανάμεσα σε μελωδίες και αρώματα του χθες. Μαζί και οι εκδοχές που στάθηκαν μοιραίες ανάμεσα στον τρόμο και την απόγνωση.
Αναρωτιέσαι, πόσες άραγε εκδοχές του ανείπωτου υπάρχουν; Σκοτάδι και φως και παγωνιά, ανακατεύονται με τους πόθους, τις λαχτάρες. Διάλεξες την μοναχική πορεία, γιατί δεν θέλεις θεατές. Κρύβεσαι, γιατί θέλεις να ισχυρίζεσαι πως τίποτε πια δεν είναι το ίδιο…
Κατερίνα Παπά
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...