Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Γευομαι το φιλι σου κι ας μην εισαι πια εδω
αλαφιασμενη την ανασα σου νιωθω αφου εχεις φυγει πια
ποτιζει ο ιδρωτας σου τις αλλεες των αισθησεων μου
Διασπουμαι και σκορπιεμαι σε χιλιαδες κομματια
καθως αναθυμουμαι τον ποθο στα ματια σου
χαιδευοντας το αιδοιο μου
Και τους ψιθυρους απο τα λογια σου στην εκσταση τους
να μοιαζουν λογια απο ηχω,
σε μια προσπαθεια να αποσβεστει η φλογα σου μαζι με την δικη μου
Κερδιζει ο πυρετος της σαρκας,
και λυωνει σε λογια μυστικα μα μονο εγω το ξερω
Απογυμνωμενη η εικονα μου ως μεσα βαθια, να ξεδιαλυνει προσπαθει....
Ο χρονος σ'αντισταθμισμα απουσιας συναισθηματων οδηγει σε λαγνο ποθο μοναχα?
Η μηπως ειναι αναγκαιοτητα να ζησω την στιγμη Εκεινη που γινομαστε Ενα?
Η προσκληση μου παραμενει χορτασε με, απολαυσε με
Μα παντα ξερω....
Οταν η ωρα θα χε περασει, παλι μονοι θαμαστε
K. Π.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...