Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Σε προσπαθεια ατερμονη να ερμηνευσω συναισθηματα και ποθους , ακροβατω σε τεντωμμενο σχοινι αναμεσα σ’ ανατολες και ηλιοβασιλεματα Στα χρωματα της Ιριδας Σε χρωματα ονειρου, και θλιμμενων δειλινων Παντα θα μενω εγκλωβισμενη σαν κερι που τρεμοσβυνει στο πλεον απαλο φυσημα του ανεμου σαν καθε αγγιγμα απο τα δακτυλα σου στο κορμι μου Ξυπνημα των ποθων μου σε απειρες εκσταντικες εκφανσεις με οδηγουν Κι ανημπορη ως η καρδια προσταζει και στον Ερωτα υποκυπτει πεπλο απλωνεται αναμεσα στο χαμμενο βλεμμα μου σαν σε κυτω.......... Εμποδιζει να δω την αληθεια που τα δικα σου ματια ομολογουν Λεξεις ανομολογητες παντα μενουν μα η ανασα σου που δυσκολα ακουγεται δηλωνει πως το ιδιο ονειρο σιγοκαιει τις καρδιες μας Εσυ κι εγω Εγω κι εσυ Στο ιδιο ονειρο το χρυσαφι Κ.Π.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...