Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016



Είναι κάτι νύκτες που τ'αστέρια κατεβαίνουν χαμηλά
πολύ χαμηλά,
τόσο που νομίζεις λάμπουν στην ψυχή σου
Είναι κάτι νύκτες που σιγοτραγουδώντας σ'επισκέπτεται η μοναξιά σου
Ετσι απρόσκλητη απ' τ'ανοικτό παράθυρο σου μπαίνει

Κάθεται δίπλα σου στον καναπέ, τρυφερά σ'αγκαλιάζει
Ενα χαμόγελο, ένα φιλί απαλά σου χαρίζει
Υστερα απλά ρωτά
Που είχαμε μείνει είπες;
Α..ναί στην ζητιανιά
Ντροπή σου...
Δεν έμαθες ακόμα τι χρώμα έχουν τα μάτια της μοναξιάς;
Το είπαμε τόσες νυκτιές
Το ίδιο εκείνο της στάχτης των ονείρων..
Κατερίνα
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...