Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Μα δεν τόλμησα να μιλήσω όταν η μάννα μου σήκωσε το ακουστικό. Το έκλεισα αστραπιαία σαν πρώτη αντίδραση. Δεν ήξερα τι να της πω.
Ένιωθα απελπιστικά μόνη μου εκείνη την στιγμή παρόλο τον κόσμο μέσα στο δωμάτιο.
Μα η ανάγκη να ρωτήσω για τα παιδιά μου με έσπρωξε να ξανακαλέσω
΄Επεισα για λίγο τον εαυτό μου να μη σκέφτεται τον χώρο για να καταφέρω να μιλήσω στην μάννα μου.
«Παρακαλώ;»
Εκείνη η χαρακτηριστική φωνή της μάνας μου που τόσο μου άρεσε να ακούω στο παρελθόν
τώρα μου φάνηκε ξένη.
Ωστόσο κατάφερα να ψελλίσω.
«Εγώ είμαι μάννα ... Η κόρη σου».
«Ποια κόρη; Δεν έχω καμιά κόρη εγώ. Έχω μονάχα ένα μωρό δικό της, εκείνη πέθανε…»
«Όχι καλή μου μάννα δεν πέθανα ακόμα, άκουσε με σε παρακαλώ. Πες μου τι κάνει το παιδί μου; Τι γάλα πίνει τώρα;»
Με δυσκολία ανάσαινα στην σκέψη αυτή « Τι γάλα πίνει τώρα;»
Ούτε αυτό δεν μπορούσα να το ξέρω
Μα τι μάννα είσαι εσύ αναρωτιόμουν;
Με πνίξανε τα δάκρυα … «Τι κάνουν τα άλλα παιδιά; Μίλα μου γλυκιά μου μάννα. Κοντεύω να τρελαθώ από την αγωνία
Στην άλλη άκρη του ακουστικού σιγή… Απολυτή σιγή.
Με άκουγε …Το ήξερα την αντίδραση της όμως δεν καταλάβαινα.
Έκλεισα το τηλέφωνο απογοητευμένη. Ίσως αύριο αν δοκιμάσω ξανά θα μου μιλήσει σκέφθηκα.
Απόσπασμα απο το βιβλίο μου
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...