Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014


Ανάμεσα σε σένα και μένα ένα αδιορατο κενo πλανάτε
Να συντηρει την υπoνοια πως κάποτε,
ριγουσες στα χάδια απ’τα ακροδάχτυλα μου
Πως λησμονουσες ότι
βαθιά σε πονουσε
σαν οι ανάσες μας εσμιγαν κάτω από ένα ολογιομο φεγγάρι
τις στιγμές που τα δυο σωματα δονουνταν στον ίδιο ρυθμο απολαυσης
Τώρα μενει μοναχά η υπονοια κι ίσως ένα αχνο χαμόγελο
σε κάθε θύμηση σου
Έτσι για να μου θυμίζει πως
Ο χρόνος είναι έρωτας μωρο μου
Κατερίνα Π.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...