Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012



Ανάκατα συναισθήματα διοχετευονται
στο είναι μου απόψε
διαπερνουν όλα τα διάκενα
κι απαλά, ανάλαφρα γίνονται παρόν

Μια-μια οι στιγμές σαν ταινια
Χάνονται, επανέρχονται ταυτοχρονα θα λεγα
Αφήνοντας ίχνη φωτος ανάκατα με σκιές  στο διαβα τους

Η ψυχή φτερουγιζει, χάνεται στ απέραντο γαλάζιο 
Και η σκέψη, αυτή η σκέψη

Οσες προσπαθειες κι αν κάνω να την τιθασευσω
αρνειται επιμονα να σταματήσει
το πισογυρισμα της

Ανάμεσα σε σένα και μένα
Απροσμενη η απόλαυση στιγμης
Με γεύση ανάκατη
Ερώτα, φόβου, άρνησης και αποδοχης ταυτοχρονα

Στα χείλη μου καθονται  απαλά  οι ψίθυροι της καμαρας
Φευγοντας αφησαν καποια επιγευση γλύκας

Η αντηχηση τους  θα ρχεται κάθε νύκτα
Να κεντα τις σκιές των ονείρων μου
Μα μολις οι πρώτες αχτινες φωτισουν την καμάρα
Ξηλωνουν όλο το βραδυνο τους εργο
Σαν αποτυχια καποιας βραδυας που γκρεμιστηκε
Από των αυταρεσκων ποιημάτων τις ακρες
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ηρακλειο, Κρητη, Παλαιοκαστρο, Greece
Αναψε μονο τα κερια, κι αυτα θα παρουν τ'αρωμα σου Συμφωνοι δεν θα μιλαμε. Ασε μονο τα χειλη σου να περιπλανωνται στο φλογισμενο μου κορμι
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...